Metoda DENEMS, została zaprojektowana głównie z myślą o dzieciach z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD) i innymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Choć w nazwie widnieje słowo „elektryczna”, nie odnosi się ono do elektroterapii, lecz do neurofizjologicznego charakteru pobudliwości układu nerwowego, wykorzystywanej w terapii ruchem.
Podstawowym założeniem metody jest dynamiczne, aktywne angażowanie pacjenta w terapię, przy jednoczesnym wykorzystaniu naturalnych mechanizmów rozwojowych i neuroplastyczności mózgu. Terapeuta stosuje celową, manualną stymulację odpowiednich struktur ciała (punkty kluczowe, receptory skórne, mięśniowe i stawowe), prowokując odpowiedzi ruchowe bliskie prawidłowym wzorcom motorycznym. W przeciwieństwie do metod statycznych, DENEMS opiera się na pracy w ruchu – ćwiczenia są dynamiczne i mają charakter funkcjonalny, co oznacza, że są bezpośrednio powiązane z codzienną aktywnością pacjenta (np. podnoszenie się, chodzenie, zmiana pozycji).
Terapia prowadzona według DENEMS przebiega w indywidualnie dobranym rytmie, dostosowanym do stanu dziecka, jego poziomu rozwoju oraz reaktywności na bodźce. Celem jest nie tylko poprawa wzorców ruchowych, ale również stymulacja układu nerwowego, integracja odruchów i wsparcie rozwoju psychoruchowego. Ważną rolę w metodzie odgrywa też kontakt emocjonalny z pacjentem, który jest traktowany jako aktywny uczestnik procesu rehabilitacji, a nie bierny odbiorca ćwiczeń.
Metoda DENEMS jest często wykorzystywana jako uzupełnienie lub alternatywa dla innych uznanych metod neurorozwojowych (np. NDT-Bobath), szczególnie wtedy, gdy wymagane jest bardziej zindywidualizowane i dynamiczne podejście. Dzięki naciskowi na aktywność, rozwój funkcjonalny i pracę w warunkach zbliżonych do naturalnych, DENEMS wspiera lepszą adaptację dziecka do życia codziennego i zwiększa jego szanse na samodzielność.
