Koncepcja Bobath, znana również jako terapia NDT-Bobath (Neuro-Developmental Treatment), to kompleksowe podejście terapeutyczne opracowane w latach 40. XX wieku przez małżeństwo Bertę i Karla Bobathów. Została stworzona z myślą o rehabilitacji osób z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (MPD) oraz dorosłych po udarach mózgu. Główne założenia koncepcji opierają się na neuroplastyczności, czyli zdolności mózgu do reorganizacji i tworzenia nowych połączeń nerwowych. Terapeuci wykorzystują tę zdolność poprzez odpowiednio ukierunkowaną stymulację ruchową.
Podstawą terapii Bobath jest indywidualne podejście do pacjenta – analiza jego możliwości, ograniczeń i potencjału funkcjonalnego. Terapia skupia się na hamowaniu nieprawidłowych wzorców ruchowych (np. spastyczności, synergii patologicznych) i ułatwianiu prawidłowych, funkcjonalnych schematów ruchowych poprzez specjalnie dobrane pozycje, techniki dotykowe i manipulacje. Istotnym elementem terapii jest również praca nad kontrolą posturalną (utrzymanie i zmiana pozycji ciała w przestrzeni) oraz integracja aktywności motorycznych w codzienne funkcje, takie jak siadanie, chodzenie czy sięganie.
Koncepcja Bobath zakłada także interdyscyplinarność – terapeuci współpracują z rodziną pacjenta, logopedami, terapeutami zajęciowymi i lekarzami, dążąc do stworzenia spójnego planu terapii. Ważne jest nie tylko osiągnięcie konkretnych ruchów, ale również ich jakości i funkcjonalności, co bezpośrednio przekłada się na samodzielność pacjenta w życiu codziennym.
